Deeltaak

دو تکلیف از دوازده تکلیف Schrijven I جزئی‌اند و داوطلبان دقیقاً در همین‌ها بی‌آنکه بفهمند نمره از دست می‌دهند. آنچه داده شده زمینه‌ای نیست که از رویش رد شوی — شکل خطاب، زمان فعل و اغلب فاعل را تعیین می‌کند و هرچه اضافه کنی باید با آن بخواند. دشواری اینجاست که این قیدها دیده نمی‌شوند: هیچ‌جای برگه ننوشته «با u ادامه بده»، نیمه داده‌شده خودش از پیش همان است.

دو تکلیف از دوازده تکلیف، در همان 100 دقیقه. فرم‌ها واقعی‌اند — یک ثبت‌نام، یک وقت ملاقات، یک شکایت — و چیزی را جریمه می‌کنند که تکلیف‌های نوشتاری نمی‌کنند: پاسخی که به خانه‌اش نمی‌خورد. تاریخ در خانه نام، یک جمله کامل جایی که فرم یک واژه می‌خواهد، یک سطر اجباری خالی. دو ارزیاب بر اساس معیاری نمره می‌دهند که می‌پرسد آیا اطلاعات خواسته‌شده آمده و قابل استفاده است؛ پس جمله‌ای زیبا در خانه اشتباه هیچ نمره‌ای نمی‌گیرد.

Achternaam: / Geboortedatum: / Postcode:

یک خانه، مقدار می‌خواهد نه جمله. یک واژه یا یک عدد، به همان شکلی که خانه اقتضا می‌کند.

Reden van uw verzoek:

این خانه واقعاً جمله می‌خواهد. عنوان خانه می‌گوید چه نوع پاسخی لازم است؛ عنوان را بخوان، نه اندازه کادر را.

Geachte … → u, uw

آغازِ داده‌شده، شکل خطاب را برای هرچه اضافه می‌کنی تعیین می‌کند. وسط راه رفتن به je خطایی است که علامت می‌خورد.

… schreef ik u … → verleden tijd

زمان فعلی که داده شده ادامه پیدا می‌کند. اگر آن تکه در گذشته است، نوشته تو هم در گذشته می‌ماند.

Niet van toepassing / n.v.t.

خانه‌ای هم که به تو مربوط نیست باید چیزی در آن نوشته شود. جای خالی یعنی بی‌پاسخ.

• Reden van annulering: Ik kan niet komen, omdat ik die week moet werken.

  عنوان دلیل می‌خواهد، پس اینجا جمله درست است — و آن دلیل به جمله‌واره omdat با moet در انتها نیاز دارد. یک واژه مثل «werk» قابل استفاده است، اما کم‌مایه‌تر از چیزی است که خانه می‌طلبد.

• Geboortedatum: 14-03-1992

  ✗Geboortedatum: Ik ben geboren op 14 maart 1992.

  یک مقدار، به همان شکلی که خانه اقتضا می‌کند. نوشتن «Ik ben geboren op 14 maart 1992» هلندی درستی است که به پرسشی جواب می‌دهد که فرم نپرسیده بود.

• Geachte mevrouw Bakker, vorige week schreef ik u over mijn aanvraag. Ik heb daarop nog geen antwoord ontvangen.

  ✗… vorige week schreef ik u over mijn aanvraag. Ik krijg nog geen antwoord van je.

  جمله اولِ داده‌شده، u و زمان گذشته را تعیین می‌کند. بخش افزوده هر دو را نگه می‌دارد. رفتن به je یا به زمان حال همان خطایی است که این نوع تکلیف برای گرفتنش ساخته شده.

• +استثنای 1

  اگر خانه‌ای واقعاً برای تو پاسخی ندارد — شماره تلفن دوم، کارفرمای قبلی — نوشتن n.v.t. یا یک خط تیره درست است، نه چیزی ساختگی. پرکردن خانه با چیزی نادرست فقط برای اینکه خالی نماند، از خالی‌گذاشتن بدتر است، چون فرم سندی درباره واقعیت است.

• ✗بخش داده‌شده را زمینه خواندن و بعد جوری نوشتن که انگار از نو شروع می‌کنی. همان بخش، خودِ قید است و هر ناهماهنگی با آن برای ارزیاب پیداست.
• ✗نوشتن جمله کامل در خانه‌هایی که مقدار می‌خواهند. هم وقتی را می‌گیرد که برای ده تکلیف دیگر لازم داری و هم به پرسشی جواب می‌دهد که فرم نپرسیده.
• ✗خالی گذاشتن یک خانه اجباری، چون پاسخ از خانه دیگری روشن به نظر می‌رسید. معیار نمره‌دهی خانه‌ها را می‌بیند، نه استنباط را.
• ✗با بلندتر شدن جمله‌ها، از u به je لغزیدن. نیمه داده‌شده انتخابش را کرده است؛ تو فقط آن را ادامه می‌دهی.